تبليغاتX
ج.ف.هبوط - اولين هديه من به استاد دکتر شفيعي کدکني
شعر و نقد آن
 اولين هديه من به استاد دکتر شفيعي کدکني

به دامان ِ تنهائیم  بر تمنای  رویا  غزل  می سرایم

 

      ولیکن  غزل در  میان سیاه و سپیدی  که ما   رنگ  کردیم ، بی جا ،


 

به کردار  یک آشنای  غریب است ،

 

اینجا!!  غزل می سرایم


  

  خیابان شلوغ  است و این  خانه بس  تنگ  و رو سوی دیروز کردن ، پر از ننگ

 

هان! باز  این پیرمردی که تنها ،   

 

میان  سیاه  و سپیدی که ما رنگ  کردیم  ، قلم  می زند

....،

ساکت و سرد و تنهاست



من  نیز ،


در این دود  و اهن خدایا  غزل می سرایم




 

.!


چه  خواهد  شدن

  

قصه ها را چه  کس  باز  خواهد گشودن به  اندیشه ِ بچه هامان .


 

چه سودیست  یک  گل  به اندیشه ِ باغ ِ دیروز  ،  تنها  شکفتن


 

که از بیخ و بن می کند  دست ماشینی ِ شعرهامان .


ولیکن ...

 

ولیکن من و پیرمردی که گفتم ، قلم می زند ، ساکت و سرد و آرام  بر ذهنهامان ،

 

قسم  خورده  بودیم روزی ، که هر چند  تنها

 

وهر چند  در  کنج  ِ سرد ِ غریبی  که هستیم  ، اما!

 

برای  دل ِ بچه هامان

 

واندیشه ِ نسل هامان

 

از آن  قصه های کهن باز  چیزی  نویسیم و شعری بگوییم

 .

  و  من  در  پی  پیرمردی که گفتم  قلم می زند ساکت و سرد و تنها


 


 در این شهر ِ شعر ِ سیاه و سپیدی که  ما  رنگ  کردیم  بیجا ،....


به  هر  فرصتی  بی محابا ،


خدایا  ، خدایا ،


غزل  می سرایم .



 ج.ف.هبوط            

هشتاد و چهار      

 

 

|+| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در پنجشنبه هفتم شهریور 1387  |
 
 
بالا